ออกแบบ UCT กำจัดไนเตรตและฟอสฟอรัสทางชีวภาพ: 3 โซนและ SRT

กลุ่มเป้าหมาย: วิศวกรออกแบบสถานี BNR ที่รักษาฟอสฟอรัสทางชีวภาพ (ตาม QCVN/DJK) ในเวียดนาม อินโดนีเซีย และไทย เวลาอ่าน: ~7 นาที เครื่องมือที่เกี่ยวข้อง: ออกแบบ UCT Bio-P · คู่มือออกแบบ

หลักการ

UCT (University of Cape Town) เป็นแบบแปรผันของ A²/O: โซน anoxic อยู่ระหว่าง anaerobic และ aerobic และ RAS เข้าสู่ anoxic (ไม่เข้า anaerobic) ทำให้ไนเตรตไม่รั่วเข้า anaerobic → จุลินทรีย์ปล่อย P (bio-P) สูงสุด รักษาฟอสฟอรัสทางชีวภาพได้ดีที่สุดในกลุ่ม BNR

SRT ไนตริไฟเคชัน

μN = 0,47·1,103^(T−20)·DO/(1,3+DO) (d⁻¹) SRTmin = 1/μN; SRT = SF·SRTmin (SF ~4)

SRT ของ UCT มักสูงกว่า A²/O เพราะ anaerobic ทำให้ SRT ที่มีประสิทธิภาพยาวขึ้น — ต้องพอสำหรับไนตริไฟเคชัน

ปริมาตร 3 โซน + aerobic

Yobs = Y/(1+kd·SRT); pxV = Yobs·BODrem; pxT = pxV/fv Vaer = SRT·pxT/MLSS; Vana = Q·ha/24; Vx1 = Q·hx1/24; Vx2 = Q·hx2/24; Vt = Vaer+Vana+Vx1+Vx2

Bio-P และเคมี

Pbio = pxT·fp/100 (fp ~5 % P ในตะกอน) effP = (Pin−Pbio)/Q; pChem = max(0,(effP−tpt))·Q/1000 (kg P/d เคมี)

AOR = 0,9·BODrem + 4,57·Nnit − 2,86·Nden − 1,42·pxV ด่างทินใช้ 7,14·Nnit − 3,57·Nden — ติดตาม pH หลังไนตริไฟเคชัน

5 ข้อผิดพลาดการเดินระบบ

1. RAS เข้า anaerobic: ไนเตรตทำลายการปล่อย P → TP ออกเกิน
2. SRT < ที่ไนตริไฟเคชันต้องการ: NH₃ เกินเกณฑ์
3. fp ผิด: Pbio เลื่อม → คำนวณเคมีผิด
4. ลืมด่างทิน: pH ตกหลังไนตริไฟเคชัน → จุลินทรีย์อ่อนแอ
5. AOR ขาด credit denit: ออกซิเจนเกิน สิ้นเปลืองไฟ

บทสรุป

UCT รักษาฟอสฟอรัสทางชีวภาพได้ดีที่สุด: SRT = SF/SRTmin Vt = Vaer+Vana+Vx1+Vx2 Pbio = pxT·fp/100 AOR 0,9/4,57/−2,86/−1,42 และ RAS → anoxic (ไม่ใช่ anaerobic)