การออกแบบบ่อตกตะกอนขั้นต้น: พื้นที่ผิวและระยะกักน้ำ (HRT)

กลุ่มเป้าหมาย: วิศวกรออกแบบและเดินระบบสถานีบำบัดน้ำเสียในเวียดนาม อินโดนีเซีย มาเลเซีย และไทย เวลาอ่าน: ~6 นาที เครื่องมือที่เกี่ยวข้อง: บ่อตกตะกอนขั้นต้น · บ่อตกตะกอนขั้นที่สอง · แลมเมลลา

บทบาทของบ่อตกตะกอน

บ่อตกตะกอนแยกของแขวนลอย (TSS) ด้วยแรงโน้มถ่วง ขั้นต้น (Primary) อยู่หน้าชีวภาพ แยกตะกอนแรกและทราย ลดภาระให้บ่อชีวภาพ ขั้นที่สอง (Secondary) อยู่หลังชีวภาพ แยกตะกอน activated และ ส่งตะกอนกลับ (RAS) ไปบ่อมีอากาศ — นี่คือกุญแจสำคัญในการรักษาความเข้มข้นตะกอน (MLSS) ให้เสถียร

สูตรคำนวณ

สองปริมาณที่กำหนด: พื้นที่ผิวและปริมาตร

A = Q / v₀ — A คือพื้นที่ผิว (m²) Q คืออัตราไหล (m³/h) v₀ คือความเร็วตกตะกอนเกินโหลด (m³/m²·h ปกติ 1.5–3.0 สำหรับขั้นต้น, 1.0–2.0 สำหรับขั้นที่สอง) V = Q × HRT — HRT ขั้นต้น 1.5–2.5 ชม. ขั้นที่สอง 2.5–4 ชม.

สำหรับบ่อตกตะกอนตั้ง ภาระพื้นผิว (surface loading) สำคัญกว่าปริมาตร: หาก A เล็กเกินไป อนุภาคตกไม่ทันก็ถูกลากไป

ขั้นต้น ต่าง ขั้นที่สอง ต่าง แลมเมลลา

• ขั้นต้น: รับภาระสูงกว่า (มีทราย) มักเป็นบ่อตกตะกอนแนวนอนหรือตั้ง ไม่ต้อง RAS
• ขั้นที่สอง: ต้องปั๊มส่งตะกอนกลับ (RAS) และปั๊มส่วนเกิน (WAS) การออกแบบต้องคำนวณจุดเก็บตะกอนด้วย
• แลมเมลลา (แผ่นตะกอน): แผ่นเอียงเพิ่มพื้นที่ตกตะกอนมีประสิทธิภาพ 3–5 เท่าในพื้นที่เดียวกัน — เหมาะสถานีปรับปรุงที่พื้นที่แคบหรือน้ำเสียอุตสาหกรรมเข้มข้น

5 ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย

1. คำนวณตามปริมาตรแต่ลืมภาระพื้นผิว: บ่อพอปริมาตรแต่ A เล็กเกิน → TSS ไหล
2. RAS ไม่พอ: ตะกอนไหลตามน้ำทิ้ง MLSS ตก ชีวภาพเสื่อม
3. ไม่วัดระดับตะกอน (SLR): ภาระตะกอนเกินเกณฑ์ทำให้ตะกอนลอย
4. บ่อตกตะกอนตั้งความเร็วเข้าไม่ถูก: การกระจายกระแสไม่สม่ำเสมอ เหลือมุมตาย
5. เลือกแลมเมลลาเมื่อน้ำเสียมีเส้นใย/น้ำมันมาก: แผ่นอุดตัน ต้องล้างบ่อย

เคล็ดลับการเดินระบบ

ใช้ บ่อตกตะกอนขั้นต้น และ บ่อตกตะกอนขั้นที่สอง คำนวณ A และ V อย่างรวดเร็วจาก Q และ TSS เข้า สำหรับสถานีแคบ แลมเมลลา ช่วยเพิ่มกำลังการผลิตโดยไม่ขยายพื้นที่

บทสรุป

บ่อตกตะกอนที่มีภาระพื้นผิวถูกต้องและ RAS พอจึงรักษา TSS ออกและ MLSS เสถียร อย่ามองแค่ปริมาตร — มองพื้นที่ผวก่อน